Wij geloven dat kennisdeling bijdraagt aan een betere en kundigere behandeling van patiënten en cliënten. Nascholing op een actieve en ontspannen manier, ontwikkeld samen met experts uit het veld.

Hippocrates van Kos (ca. 460 – 370 v.Chr.) was een Griekse arts. Hij wordt beschouwd als de grondlegger, de ‘vader’, van de westerse geneeskunde.

 

In de tijd van Hippocrates heerste de overtuiging dat een ziekte werd veroorzaakt door bovennatuurlijke krachten: een straf van de goden. Als mens zouden we hier geen invloed op hebben. Hippocrates had een andere visie en een eigen aanpak: aan de hand van een lichamelijk onderzoek stelde hij een diagnose en bepaalde op basis daarvan welke behandeling de klacht zou kunnen genezen. In Europa was Hippocrates hierin uniek; hij was de eerste die zich binnen de geneeskunde distantieerde van godsdienst en tovenarij. In India en China werden vergelijkbare methoden al veel eerder gebruikt.

 

Een ander verschil met de traditionele visie was het feit dat Hippocrates geloofde in het natuurlijk herstelvermogen van het lichaam. Bepalend daarbij was hoe iemand zijn leven inrichtte: hij was ervan overtuigd dat een hygiënische, schone leefomgeving, voedzaam eten en drinken en voldoende frisse lucht bijdragen aan een gezond leven. Tegelijkertijd legde Hippocrates daarmee de verantwoordelijkheid bij de mens zelf.

 

Volgens Hippocrates hing gezondheid af van de juiste balans tussen vier lichaamssappen: slijm, bloed, gele gal en zwarte gal. Die theorie staat bekend als de humorenleer. Een teveel of tekort aan een van die sappen maakte ons ziek. De verhouding tussen de sappen zou ook iemands karakter bepalen. Door te veel slijm worden we flegmatisch (kalm) en veel bloed maakt iemand sanguinisch (optimistisch en levenslustig). Een teveel aan gele gal maakt ons prikkelbaar (cholerisch), terwijl een teveel aan zwarte gal leidt tot een melancholisch, somber karakter. Met een aangepast dieet zou een disbalans van de sappen kunnen worden hersteld.

De humorenleer bleef eeuwenlang populair. De Grieks-Romeinse arts Galenus bouwde erop voort en koppelde de vier lichaamssappen aan de vier klassieke elementen: water, lucht, vuur en aarde.